Usługi turystyczne, cz. III. Zmiany przepisów określających zasady świadczenia usług turystycznych od 1 lipca 2018 r.

Rodzaje formularzy

Ustawa określa osiem rodzajów standardowych formularzy informacyjnych, których wzory stanowią załączniki do ustawy. W przypadku umowy o udział w imprezie turystycznej przewidziano dwa wzory formularzy, stosowane w zależności od tego, czy jest możliwe użycie hiperłącza. To rozróżnienie wprowadzono, gdyż w sytuacji, w której użycie hiperłącza jest możliwe (czyli umowa jest zawierana online), informacje o prawach podróżnych przedstawia się mu, odsyłając go (link) do strony internetowej, na której te informacje zostały zamieszczone.

Informowanie podróżnych w razie braku standardowego formularza informacyjnego

W związku z tym, że określone ustawą rodzaje formularzy nie obejmują wszystkich rodzajów powiązanych usług turystycznych, w takiej sytuacji ustawa nakazuje przedsiębiorcy ułatwiającemu nabywanie powiązanych usług turystycznych, aby udzielił podróżnemu w jasny, zrozumiały i widoczny sposób informacji dotyczących:

1. objęcia ochroną na wypadek niewypłacalności;
2. wyłącznej odpowiedzialności za należyte, zgodne z umową wykonanie swojej usługi przez każdego usługodawcę z osobna;
3. niestosowania do powiązanych usług turystycznych przepisów ustawy, które dotyczą wyłącznie imprez turystycznych.

Powyższe obowiązki informacyjne (realizowane za pomocą formularzy, jak i bez nich) mają zastosowanie również do przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych nieposiadających siedziby na terytorium Unii Europejskiej lub państwa, które na podstawie umowy z UE wdrożyło dyrektywę 2015/2302, kierujących swoją działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Inne obowiązki informacyjne

Podróżny, przed związaniem się umową o udział w imprezie turystycznej lub odpowiadającą jej ofertą, powinien otrzymać od organizatora turystyki lub agenta turystycznego szereg informacji wymienionych w art. 40 ust. 1 ustawy, w tym m.in. o głównych właściwościach usługi, jej cenie, minimalnej liczbie osób wymaganych, aby impreza się odbyła. Ustawa nakazuje przekazywanie tych informacji w sposób jasny, zrozumiały i widoczny, przy czym nie mogą wprowadzać podróżnego w błąd. Informacje udostępniane w postaci papierowej muszą być czytelne.

Jeżeli przekazane podróżnemu informacje uległy zmianie, to organizator turystyki lub agent turystyczny są obowiązani przed zawarciem umowy o udział w imprezie turystycznej poinformować podróżnego w sposób jasny, zrozumiały i widoczny o każdej zmianie tych informacji.

W przypadku imprez turystycznych nabywanych od odrębnych przedsiębiorców turystycznych za pośrednictwem powiązanych procesów rezerwacji online obowiązek przekazania podróżnemu ww. informacji (przed zawarciem umowy) obciąża osobno zarówno organizatora turystyki, jak i przedsiębiorcę turystycznego, któremu przekazywane są dane. Obowiązek ten jest jednak ograniczony, gdyż każdy z tych przedsiębiorców jest zobowiązany do przekazania jedynie tych informacji, które dotyczą oferowanych przez niego usług. Organizator turystyki udziela przy tym także informacji za pośrednictwem formularza określonego w załączniku nr 3 do ustawy.

Informacja o dodatkowych opłatach i kosztach

Szczególnie istotne jest przekazanie podróżnemu informacji o wszelkich dodatkowych (oprócz ceny imprezy turystycznej wraz z podatkami) opłatach i innych kosztach lub o rodzaju dodatkowych kosztów, którymi podróżny może zostać obciążony, jeżeli nie można ich wcześniej obliczyć. Nieprzekazanie wspomnianych informacji przed zawarciem umowy o udział w imprezie turystycznej oznacza, że nie zostały zrealizowane obowiązki informacyjne w tym zakresie, a w związku z tym podróżny nie ponosi tych opłat lub kosztów.

Umowy zawierane przez telefon

W przypadku umów o udział w imprezie turystycznej zawieranych przez telefon organizator turystyki oraz agent turystyczny jest zobowiązany udzielić podróżnemu informacji wymienionych w art. 40 ust. 1 ustawy, a także w standardowym formularzu informacyjnym do umów o udział w imprezie turystycznej, gdy nie jest możliwe użycie hiperłącza.

Dokumentowanie wykonania obowiązku informacyjnego

W związku z tym, że ustawa przenosi na przedsiębiorcę turystycznego ciężar dowodu w zakresie realizacji ww. obowiązków informacyjnych, istotne jest zapewnienie i przechowywanie przez tych przedsiębiorców odpowiednich dowodów wykonania opisanych obowiązków.

Umowa o udział w imprezie turystycznej

Umowa o udział w imprezie turystycznej to, zgodnie z ustawą, umowa dotycząca imprezy turystycznej jako całości lub, jeżeli impreza turystyczna jest realizowana na podstawie odrębnych umów, wszystkie umowy obejmujące poszczególne usługi turystyczne w ramach tej samej imprezy turystycznej. Umowa o udział w imprezie turystycznej powinna być sporządzona w sposób prosty, zrozumiały i czytelny. W chwili zawarcia umowy o udział w imprezie turystycznej lub niezwłocznie po jej zawarciu organizator turystyki lub agent turystyczny udostępnia podróżnemu na trwałym nośniku:

1. kopię tej umowy lub
2. potwierdzenie jej zawarcia.

Trwały nośnik zgodnie z ustawą to materiał lub narzędzie umożliwiające podróżnemu lub przedsiębiorcy turystycznemu przechowywanie informacji kierowanych osobiście do niego w sposób umożliwiający dostęp do informacji w przyszłości przez czas odpowiedni do celów, jakim te informacje służą, i które pozwalają na odtworzenie przechowywanych informacji w niezmienionej postaci. Uzasadnienie projektu ustawy wskazuje, że definicja ta obejmuje nośniki nie tylko „tradycyjne jak choćby papier, płyta CD, lecz także te, które funkcjonują dopiero od niedawna np. pamięć USB, strony internetowe, aplikacje telefoniczne, zapis danych w tzw. chmurze, bądź które dopiero, w wyniku rozwoju techniki, mogą się pojawić”.

Podróżny jest uprawniony do żądania kopii umowy o udział w imprezie turystycznej w postaci papierowej, jeżeli umowa ta została zawarta w jednoczesnej fizycznej obecności stron.

Treść umowy lub potwierdzenia zawarcia umowy

Ustawa w art. 42 określa szeroki katalog informacji, które muszą się znaleźć w umowie o udział w imprezie turystycznej lub w potwierdzeniu jej zawarcia. Te informacje to:

1. pełna treść uzgodnień między stronami umowy, w tym informacje, których organizator turystyki lub agent turystyczny jest zobowiązany udzielić podróżnemu przed związaniem się przez niego umową lub odpowiadającą jej ofertą (art. 40 ust. 1 ustawy);
2. osiem kategorii informacji wymienionych w art. 42 ust. 4 ustawy (dane osoby reprezentującej organizatora wycieczek lub pilota wycieczek odpowiedzialnego za przebieg imprezy, dane podmiotu zapewniającego zabezpieczenia finansowe w formie gwarancji/umowy ubezpieczenia, informacja o prawie podróżnego do przeniesienia uprawnień i przejęcia obowiązków z umowy, wymagania specjalne podróżnego, wewnętrzne procedury rozpatrywania skarg oraz pozasądowe metody rozwiązywania sporów konsumenckich, informacja o obowiązku podróżnego powiadamiania o niezgodnościach w realizacji imprezy, dane umożliwiające bezpośredni kontakt z osobą poniżej 18 lat lub z osobą odpowiedzialną za taką osobę w miejscu jej pobytu, informacja o odpowiedzialności organizatora turystyki oraz jego obowiązku udzielenia pomocy podróżnemu, gdy nie jest możliwe zapewnienie mu powrotu do kraju zgodnie z umową).

Informacje te powinny być przekazane w sposób jasny, zrozumiały i widoczny. Szczegółowe uregulowanie obowiązkowej treści umowy o udział w imprezie turystycznej lub potwierdzenia jej zawarcia ma doprowadzić do istotnej standaryzacji tego rodzaju umów oraz zapewnić przekazanie podróżnym niezbędnych informacji.

Wykonanie powyższego obowiązku umieszczenia w umowie o udział w imprezie turystycznej wymienionych informacji ustawa zabezpiecza, stanowiąc, że postanowienia umów zawartych z podróżnymi oraz oświadczenia organizatora turystyki, jak i przedsiębiorcy ułatwiającego nabywanie powiązanych usług turystycznych zmierzające do wyłączenia lub ograniczenia odpowiedzialności określonej w ustawie są nieważne.

Potwierdzenie posiadania zabezpieczeń finansowych i opłacania składek na TFG

Organizatorzy turystyki i przedsiębiorcy ułatwiający nabywanie powiązanych usług turystycznych są zobowiązani do wydania podróżnemu wpłacającemu całość lub część należności z tytułu zawartej umowy pisemnego potwierdzenia posiadania zabezpieczeń finansowych oraz odprowadzania składek na TFG, zawierającego wskazanie sposobu ubiegania się o wypłatę środków z tych zabezpieczeń w przypadkach określonych ustawą. Informacje te powinny być przekazane w sposób jasny, zrozumiały i widoczny.

Pokwitowania, vouchery, bilety oraz informacje o planowanym czasie wyjazdu

Przed rozpoczęciem imprezy turystycznej organizator turystyki jest zobowiązany dostarczyć podróżnemu niezbędne pokwitowania, vouchery i bilety oraz informacje o planowanym czasie wyjazdu i, w stosownych przypadkach, terminie odprawy, a także o planowanych godzinach przystanków pośrednich, połączeń transportowych i przyjazdu.

Umowy zawarte poza lokalem przedsiębiorstwa

W przypadku umów o udział w imprezie turystycznej zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa¹ podróżny musi otrzymać kopię lub potwierdzenie zawarcia umowy o udział w imprezie turystycznej w postaci papierowej. Zastosowanie w tym przypadku innego trwałego nośnika jest możliwe tylko wtedy, kiedy podróżny wyrazi na to zgodę.

Umowy zawierane za pośrednictwem powiązanych procesów rezerwacji online

Jeżeli usługi turystyczne są nabywane od odrębnych przedsiębiorców turystycznych za pośrednictwem powiązanych procesów rezerwacji online (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy), przedsiębiorca turystyczny, któremu są przekazywane dane, jest zobowiązany poinformować organizatora turystyki o zawarciu umowy prowadzącej do powstania imprezy turystycznej.

Przedsiębiorca turystyczny udostępnia organizatorowi turystyki informacje niezbędne do wypełnienia jego obowiązków jako organizatora turystyki.

Niezwłocznie po uzyskaniu przez organizatora turystyki informacji, że została utworzona impreza turystyczna, udostępnia on podróżnemu na trwałym nośniku informacje, które ustawa nakazuje umieścić w treści umowy o udział w imprezie turystycznej.

Obowiązek zawarcia umowy ubezpieczenia NNW i KL

Ustawa nakłada na organizatorów turystyki organizujących imprezy turystyczne za granicą obowiązek zawarcia na rzecz podróżnych umowy ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków i kosztów leczenia.

Obowiązek stosowania niektórych przepisów ustawy o prawach konsumenta

Przedsiębiorcy turystyczni muszą także zwrócić uwagę, że chociaż ustawa co do zasady wyłącza umowy o udział w imprezie turystycznej spod zakresu zastosowania ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz.U. z 2017 r. poz. 683), to wyłączenie nie obejmuje niektórych przepisów tej ustawy (art. 10, art. 11, art. 12 ust. 1 pkt 1, 5, 16 i 17, art. 17 oraz art. 20 ust. 2). Zawierając umowę z konsumentem, należy zatem uwzględnić także powyższe przepisy ustawy o prawach konsumenta.

Przeniesienie uprawnień i przejęcie obowiązków z umowy o udział w imprezie turystycznej

Ustawa pozwala podróżnemu na przeniesienie, bez zgody organizatora turystyki, na osobę spełniającą warunki udziału w imprezie turystycznej wszystkich przysługujących mu z tytułu umowy o udział w imprezie turystycznej uprawnień, jeżeli jednocześnie osoba ta przejmie wszystkie wynikające z tej umowy obowiązki.Przeniesienie uprawnień i przejęcie obowiązków jest skuteczne wobec organizatora turystyki, jeżeli podróżny zawiadomi go o tym na trwałym nośniku w rozsądnym terminie. Zawiadomienie złożone nie później niż 7 dni przed rozpoczęciem imprezy turystycznej uważa się w każdym przypadku za złożone w rozsądnym terminie.

Jeżeli przeniesienie uprawnień i przejęcie obowiązków będzie wiązać się dla organizatora turystyki z dodatkowymi kosztami, żądając ich zapłaty, ma on obowiązek wykazać je podróżnemu. Koszty te muszą być zasadne i nie mogą przekraczać rzeczywistych kosztów poniesionych przez organizatora turystyki na skutek przeniesienia umowy o udział w imprezie turystycznej. Za nieuiszczoną część ceny imprezy turystycznej oraz koszty poniesione przez organizatora turystyki w wyniku zmiany podróżnego uczestniczącego w imprezie turystycznej podróżny i osoba przejmująca jego uprawnienia odpowiadają solidarnie.

Jednostronna zmiana umowy przez organizatora turystyki

Ustawa w pewnych przypadkach uprawnia organizatora turystyki do jednostronnej zmiany warunków umowy o udział w imprezie turystycznej, przy czym taka zmiana może być dokonana przed rozpoczęciem imprezy turystycznej, o ile spełnione są szczegółowe warunki określone w ustawie.

Zmiana umowy w trybie przyjęcia przez podróżnego proponowanych zmian

W przypadku określonych w ustawie istotnych zmian w treści umowy organizator turystyki jest zobowiązany do niezwłocznego powiadomienia o tym podróżnego na trwałym nośniku, przy czym może on także zaoferować podróżnemu zastępczą imprezę turystyczną. Treść powiadomienia określa ustawa.

Podróżny w takiej sytuacji może przyjąć proponowaną zmianę albo odstąpić od umowy za zwrotem wszystkich wniesionych wpłat i bez obowiązku wniesienia opłaty za odstąpienie albo odstąpić od umowy i przyjąć zastępczą imprezę turystyczną (z ewentualnym obniżeniem ceny).

Prawo odstąpienia przez podróżnego od umowy o udział w imprezie turystycznej

Ustawa uprawnia podróżnego do odstąpienia od umowy o udział w imprezie turystycznej w każdym czasie przed jej rozpoczęciem.Umowa o udział w imprezie turystycznej może zobowiązywać podróżnego do zapłacenia odpowiedniej i uzasadnionej opłaty za odstąpienie od umowy o udział w imprezie turystycznej na rzecz organizatora turystyki. Ustawa szczegółowo reguluje zasady ustalania wysokości tej opłaty. Ustawa zastrzega także dla podróżnego prawo do odstąpienia od umowy bez ponoszenia opłaty za odstąpienie. Taki przypadek zachodzi w razie wystąpienia nieuniknionych i nadzwyczajnych okoliczności występujących w miejscu docelowym lub jego najbliższym sąsiedztwie, które mają znaczący wpływ na realizację imprezy turystycznej lub przewóz podróżnych do miejsca docelowego.

Podróżny nie ponosi opłaty za odstąpienie także w razie odstąpienia od umowy w wyniku zawiadomienia go przez organizatora o istotnej zmianie umowy, o czym była już mowa powyżej. Szczególnym przypadkiem, w którym podróżny może odstąpić od umowy o udział w imprezie turystycznej bez ponoszenia kosztów, jest sytuacja, w której konsument zawarł taką umowę poza lokalem przedsiębiorstwa.

W takim przypadku konsument może odstąpić od umowy w terminie 14 dni od dnia jej zawarcia bez podawania przyczyny i ponoszenia kosztów, chyba że negocjacje ustne, na podstawie których została zawarta umowa, były prowadzone w oparciu o wcześniejsze zamówienie złożone przez konsumenta.

Rozwiązanie umowy przez organizatora turystyki za pełnym zwrotem wpłat podróżnemu

Ustawa pozwala organizatorowi turystyki w pewnych przypadkach na rozwiązanie umowy o udział w imprezie turystycznej przy dokonaniu pełnego zwrotu podróżnemu wpłat dokonanych z tytułu imprezy turystycznej, bez dodatkowego odszkodowania lub zadośćuczynienia. Pierwszym przypadkiem jest zgłoszenie się mniejszej liczby osób do udziału w imprezie turystycznej niż minimalna liczba osób podanych w umowie. Zawiadomienie podróżnego o rozwiązaniu umowy musi przy tym zostać dokonane z zachowaniem minimalnych okresów przed rozpoczęciem imprezy określonych w ustawie.

Drugim przypadkiem jest brak możliwości realizacji umowy o udział w imprezie turystycznej przez organizatora z powodu nieuniknionych i nadzwyczajnych okoliczności, o ile organizator powiadomi podróżnego o rozwiązaniu niezwłocznie przed rozpoczęciem imprezy.

Realizacja umowy o udział w imprezie turystycznej

Ustawa określa także podstawowe zasady wykonywania umowy o udział w imprezie turystycznej. Kluczową zasadą jest odpowiedzialność organizatora turystyki za wykonanie usług turystycznych objętych umową o udział w imprezie turystycznej, bez względu na to, czy usługi te mają być wykonane przez organizatora turystyki, czy przez innych dostawców usług turystycznych. Zasada ta ułatwia podróżnemu dochodzenie roszczeń w sytuacji niewykonania lub nienależytego wykonania umowy.

Podróżny jest zobowiązany do niezwłocznego zawiadomienia organizatora turystyki, w miarę możliwości w trakcie trwania imprezy turystycznej, z uwzględnieniem okoliczności danej sprawy, o stwierdzeniu niezgodności, czyli o niewykonaniu lub nienależytym wykonaniu usług turystycznych objętych imprezą turystyczną.

Organizator turystyki jest zobowiązany do usunięcia niezgodności, chyba że jest to niemożliwe albo wiąże się z kosztami niewspółmiernie wysokimi w stosunku do zakresu niezgodności i wartości usług turystycznych, których one dotyczą. W przypadku nieusunięcia niezgodności podróżny może domagać się obniżki ceny, odszkodowania lub zadośćuczynienia zgodnie z przepisami ustawy. W pewnych przypadkach podróżny może usunąć niezgodność sam za zwrotem niezbędnych wydatków (dyrektywa 2015/2302 w motywie 34 wskazuje na przykład sytuacji, w której podróżny korzysta z taksówki, aby zdążyć na lot, gdy autobus zapewniany przez organizatora jest spóźniony).

Rozwiązanie umowy przez podróżnego bez opłaty za rozwiązanie

W przypadku gdy niezgodność istotnie wpływa na realizację imprezy turystycznej, a organizator turystyki nie zdoła usunąć tej niezgodności w rozsądnym terminie wyznaczonym przez podróżnego, podróżny ma prawo do rozwiązania umowy o udział w imprezie turystycznej bez opłaty za jej rozwiązanie.

Świadczenia zastępcze

Ustawa nakłada na organizatora turystyki obowiązek wykonania w ramach imprezy turystycznej (bez obciążania podróżnego dodatkowymi kosztami) odpowiednich świadczeń zastępczych. Ten obowiązek aktualizuje się, jeżeli organizator nie wykonuje przewidzianych w umowie usług stanowiących istotną część imprezy lub gdy uzgodniony w umowie powrót podróżnego do miejsca rozpoczęcia podróży nie został zapewniony.

Obowiązek zapewnienia powrotu podróżnego do kraju lub niezbędnego zakwaterowania

Jeżeli impreza turystyczna obejmuje transport podróżnych, organizator turystyki jest zobowiązany do zapewnienia powrotu podróżnego do kraju (co oznacza powrót podróżnego do miejsca rozpoczęcia podróży lub do innego miejsca uzgodnionego przez strony umowy) równoważnym środkiem transportu niezwłocznie i bez obciążania podróżnego dodatkowymi kosztami.

Gdy z powodu nieuniknionych i nadzwyczajnych okoliczności (co oznacza sytuację pozostającą poza kontrolą strony powołującej się na taką sytuację, której skutków nie można było uniknąć, nawet gdyby podjęto wszelkie rozsądne działania), niemożliwe jest zapewnienie powrotu podróżnego do kraju zgodnie z umową, organizator turystyki ponosi koszty niezbędnego zakwaterowania podróżnego, w miarę możliwości o kategorii równoważnej do określonej w umowie o udział w imprezie turystycznej, przez okres do 3 nocy. To ostatnie ograniczenie okresu zakwaterowania nie dotyczy osób o ograniczonej sprawności ruchowej i osób im towarzyszących, kobiet w ciąży, osób w wieku poniżej 18 lat bez opieki, jak też osób wymagających szczególnej opieki medycznej, o ile organizator turystyki został powiadomiony o sytuacji tych osób co najmniej 48 godzin przed rozpoczęciem imprezy turystycznej (przez rozpoczęcie imprezy turystycznej należy rozumieć rozpoczęcie wykonywania usług turystycznych w ramach tej samej imprezy turystycznej).

Roszczenia podróżnego na wypadek niewykonania lub niewłaściwego wykonania umowy

Podróżnemu przysługuje obniżka ceny za każdy okres, w trakcie którego stwierdzono niezgodność, chyba że została ona spowodowana wyłącznym działaniem lub zaniechaniem podróżnego.

Podróżnemu przysługuje odszkodowanie lub zadośćuczynienie za poniesione szkody lub krzywdy, których doznał w wyniku niezgodności, chyba że organizator turystyki udowodni, że:

1. winę za niezgodność ponosi podróżny;
2. winę za niezgodność ponosi osoba trzecia, niezwiązana z wykonywaniem usług turystycznych objętych umową o udział w imprezie turystycznej, a niezgodności nie dało się przewidzieć lub uniknąć;
3. niezgodność została spowodowana nieuniknionymi i nadzwyczajnymi okolicznościami.

Roszczenia podróżnego o obniżenie ceny oraz o odszkodowanie lub zadośćuczynienie przedawniają się z upływem 3 lat.

Wiadomości, żądania i skargi podróżnego

Podróżny może kierować wiadomości, żądania lub skargi związane z realizacją imprezy turystycznej bezpośrednio do agenta turystycznego, za pośrednictwem którego została ona nabyta.

Obowiązek udzielenia pomocy podróżnemu

Ustawa nakłada na organizatora turystyki obowiązek niezwłocznego udzielenia odpowiedniej pomocy podróżnemu, który znalazł się w trudnej sytuacji, w tym gdy nie jest możliwe zapewnienie umówionego powrotu do kraju. Ustawa jako przykłady udzielenia takie pomocy wymienia udzielenie podróżnemu odpowiednich informacji dotyczących świadczeń zdrowotnych, władz lokalnych oraz pomocy konsularnej lub udzielenie podróżnemu pomocy w skorzystaniu ze środków porozumiewania się na odległość, w tym ze środków komunikacji elektronicznej oraz w skorzystaniu ze świadczeń zastępczych.

Organizator turystyki może żądać opłaty z tytułu udzielenia pomocy, jeżeli trudna sytuacja powstała z wyłącznej winy umyślnej podróżnego lub w wyniku jego rażącego niedbalstwa. Wysokość opłaty nie może przewyższać rzeczywistych kosztów poniesionych przez organizatora turystyki.

Odpowiedzialność za błędy w rezerwacji

Organizator turystyki, przedsiębiorca ułatwiający nabywanie powiązanych usług turystycznych lub agent turystyczny ponosi odpowiedzialność odszkodowawczą wobec podróżnego za swoje błędy w rezerwacji, chyba że odpowiedzialność za błąd ponosi podróżny lub błąd ten powstał na skutek nieuniknionych i nadzwyczajnych okoliczności.

Brak możliwości zrzeczenia się praw przez podróżnego

Zastrzeżenie w ustawie tak licznych praw podróżnego nie byłoby skuteczne, gdyby podróżny w umowie o udział w imprezie turystycznej lub w osobnym oświadczeniu mógł się zrzec tych praw. Dlatego ustawa przewiduje, że podróżny nie może zrzec się w całości lub w części praw wynikających z ustawy. Postanowienia umów zawieranych przez przedsiębiorców turystycznych z podróżnymi lub oświadczenia podróżnego mniej korzystne dla podróżnych niż postanowienia ustawy są nieważne. W miejsce postanowień umowy mniej korzystnych dla podróżnego obowiązują przepisy ustawy.

Kary pieniężne i przepisy karne

Prowadzenie działalności przez przedsiębiorców turystycznych zgodnie z ustawą zostało zabezpieczone w dwojaki sposób.

Po pierwsze, marszałek województwa jest uprawniony do nakładania w drodze decyzji administracyjnej na organizatorów turystyki oraz przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych kar pieniężnych w razie naruszania przez nich wskazanych w ustawie przepisów rozporządzeń nr 1177/2010 i nr 181/2011 dotyczących praw pasażerów podróżujących drogą morską i drogą wodną śródlądową, a także praw pasażerów w transporcie autobusowym i autokarowym. Górna granica tych kar to odpowiednio 50 000 zł oraz 30 000 zł.

Po drugie, ustawa przewiduje w przypadku niektórych naruszeń ustawy odpowiedzialność karną.

Zaniżanie składki do UFG

Zaniżanie wysokości należnej składki w deklaracji składanej do UG podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 3.

Prowadzenie działalności bez wpisu w rejestrze lub objętej zakazem

W przypadku podmiotów, które prowadzą działalność w zakresie organizowania imprez turystycznych lub ułatwiania nabywania powiązanych usług turystycznych bez wymaganego wpisu albo w przypadku działalności objętej zakazem, odpowiedzialności karnej (grzywna, kara ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 3) podlegają osoby pełniące funkcję członka:

1. zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej spółki prawa handlowego,
2. zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej spółdzielni,
3. zarządu fundacji lub stowarzyszenia.

Tej samej karze podlega osoba, która prowadzi działalność gospodarczą w zakresie organizowania imprez turystycznych lub ułatwiania nabywania powiązanych usług turystycznych bez wymaganego wpisu albo w przypadku działalności objętej zakazem na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami, lub jest przedstawicielem lub pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności.

Prowadzenie działalności bez uzyskania wymaganych zabezpieczeń finansowych

Prowadzenie działalności w zakresie organizowania imprez turystycznych lub jako przedsiębiorca ułatwiający nabywanie powiązanych usług turystycznych bez uzyskania zabezpieczenia finansowego na wypadek niewypłacalności, zgodnie z wymaganiami ustawy (gwarancja bankowa, gwarancja ubezpieczeniowa, umowa ubezpieczenia na rzecz podróżnych lub turystyczny rachunek powierniczy), jest zagrożone grzywną, karą ograniczenia wolności albo karą pozbawienia wolności do lat 3.

Michał Kowalski

radca prawny

www.mkowalski.pl

Artykuł pochodzi z Biuletynu Euro Info 5 (182) 2018

Przeczytaj również:

Zmiany przepisów określających zasady świadczenia usług turystycznych od 1 lipca 2018 r. Część I

Zmiany przepisów określających zasady świadczenia usług turystycznych od 1 lipca 2018 r. Część II